Tussen de Regels (Dutch)

Butterfly Division

Ik vond je naam op een bushokje,
geschreven met regen en tijd.
De stad ademt zacht in je jaszak,
alsof ze ons allebei kent.

We praten in omwegen,
laten zinnen liggen op straat.
Ik hoor je lachen achter muren,
alsof je me langzaam raakt.

Liefde is iets wat je mist
nog vóór je het hebt gehad.
Het zit tussen de regels,
in alles wat niemand zegt.
Ik hou je vast met gedachten,
die niemand ziet of begrijpt.
Liefde is zacht verdwijnen,
en samen toch blijven staan.

Je schaduw drinkt van mijn koffie,
de ochtend vergeet wie ik was.
We lopen langs oude beloftes,
ze knikken ons vriendelijk na.

Je ogen zijn kaarten van plekken
waar ik nooit eerder ben geweest.
Ik verdwaal met een reden,
en noem het ineens “wij”.

Liefde is iets wat je mist
nog vóór je het hebt gehad.
Het woont in kleine gebaren,
in stilte die harder praat.
Ik schrijf je naam op mijn adem,
en blaas hem de wereld in.
Liefde is blijven bewegen,
ook als je even stil bent.

Als alles straks oplost
in foto’s zonder rand,
dan weet ik: we waren echt,
zelfs zonder bewijs in de hand.

Liefde is niet te begrijpen,
het loopt naast je mee naar huis.
Het vraagt niks, het neemt alles,
en fluistert: dit is genoeg.

Ik vond je naam op een bushokje,
maar jij vond mij in de tijd.